mrietje.web-log.nl

 

Achter de voordeur: links-om-los

Tederheid en Hoop

Bist du...   

hoor...de hemel

                                                                                             

Panis Angelicus Aafje Heynis - César Franck

Adagio in G minor Albinoni -

Casta Diva Maria Callas - Norma - Bellini 

Tristesse Chopin

Etude in E major Chopin 

Pie Jesu Lucia Popp - Requiem Fauré 

Bist du bei mir  Aafje Heynis - Bach                   

Achter de voordeur: links-om-los

Tederheid en Hoop

Bist du...   

hoor...de hemel

                                                                                             

Panis Angelicus Aafje Heynis - César Franck

Adagio in G minor Albinoni -

Casta Diva Maria Callas - Norma - Bellini 

Tristesse Chopin

Etude in E major Chopin 

Pie Jesu Lucia Popp - Requiem Fauré 

Bist du bei mir  Aafje Heynis - Bach                   

Maria Callas

                                    

 

Tussen de stukjes muziek hierboven, die momenteel even vooraan in mijn hart liggen zit ook Maria Callas met de indrukwekkende aria 'Casta Diva' uit de opera Norma van Bellini. Ik heb daar een speciale band mee, want het is veruit mijn lievelingsaria. 

Casta Diva, heel bekend en bijna 'doodgespeeld' door de veelheid waarin je het soms hoort. Zelfs in de reclamewereld wordt het al gebruikt, in het geheel niet relevant en volslagen uit zijn diepere betekenis gerukt.

Het zijn maar een paar regels, maar niemand anders dan Callas kan het zo intens vertolken. En al is de stem van Callas niet altijd helemaal zuiver, de passie waarmee ze elke emotie in haar stem tot uitdrukking brengt, het gemak waarmee ze de moeilijkste passage's doorstaat en haar grote inlevings- en acteervermogen dwingen bij mij telkens weer diep respect af.

                                                                            

Hoewel de tekst van Casta Diva haast nergens te vinden is, heb ik de woorden toch ooit eens gevonden.

Het is een gebed aan de Maangodin, waarin Norma in het diepst van haar verdriet de Godin smeekt of de vrede van de hemel zich ook op aarde mag manifesteren.

                                                                              

                                                      

Casta Diva

                               

Oh Zuivere Godin

U verzilvert dit heilig lover

                                             

Laat ons aanschouwen Uw mooi gelaat

zonder wolk en zonder sluier

                                                      

Zuivere Godin U verzilvert dit aloud lover

Laat ons Uw gelaat aanschouwen

zonder wolk en zonder sluier

                                                   

Temper oh Godin, temper 't vuur

in alle harten. Temper al te drieste ijver

                                                

Schenk de aarde dezelfde vrede

Schenk de aarde dezelfde vrede die U

in de hemel spreidt.

Dezelfde vrede die U in de hemel spreidt.

                                           

                                       

slapen in droomslaap

                                    

                                       

                                 

Ergens was ik, érgens

waar de dingen heel blijven,

dromend sliep ik een weg

aangeraakt door geruislóósheid

                                                 

van stilte naar stilte,

in taal, die binnens'monds

gebleven, alle wonden heelt.

-ergens fluisterde ik-

                                    

En zong mijn hart ~Pegasus.

Op het lieve ritme van dromen

vloog je me ten hemel

                                          

vond de vrede haar plaats,

daar zweeg de tijd; in werkelijkheid

-in élke taal- Gelukkig

                                    

Zachter

                                     

                                          

Plotseling liggen de woorden

zachter, daar waar ze altijd al

geluidloos lagen.

De dag smelt als sneeuw voor

de zon terwijl het lichter wordt

                                                

wanneer je dichterbij komt;

was het gisteren- of ook eerder reeds

zo aangenaam, en zo onzegbaar

warm in de zilte traagheid van een uur?

Later zal ik een vierkant bouwen

                                                      

een raamwerk voor de letters

waarin woorden zijn geborgen;

onnodig ze uit te spreken

want taal in taal verstaat zichzelf.

-even raak ik het aan- zachtmoedig

                              

                               

Bedriegelijk

het regent een beetje, of beter:

het druppelt wat, want de merels

vliegen gewoon door,

de vorst is uit de grond lijkt het; en ik

weer in mijn schulp gekropen

woon in mijzelf en in het stille huis

waarin ik zo zacht vertoef.

                                                         

even lijkt er vrede, alsof

er geen pijn bestaat, geen mens

verdriet heeft, ja zelfs diegenen

die mij zo lief zijn, lijken

in vrede te wonen, maar

dat is bedriegelijk weet ik

want de vorst keert weer terug-

                                                 

de koude verdwijnt niet

uit je eenzame hart en later

snijdt de wind mijn woorden weer

aan stukken, want verkeerd gerangschikt

zullen ze altijd liggen dáár

'op de tocht', en ik zal het voelen

steeds weer; de ijzige koude.

                                     

maar dan kijk ik op

en ze kijkt me aan,

mijn stille troost-

ik kijk terug en weet 

dat het goed is.

                                                            

                                          

Zomaar een sonnet over de liefde. Ik vond het vandaag bij toeval in een oude dichtbundel en het raakte me...: -ik sloeg mijn verzen tot.....-

-

                                                    

Mislukte opdracht                     

Ik sloeg mijn verzen tot een diadeem,

Maar kon het Griekse vrouwenhoofd niet vinden,

Om het met edelstenen pracht te binden

En tòch ik plant het op geen hoofd van leem.

                                                    

Haar bleke lichaam lijkt een Griekse zuil,

Die vloeiend uitmondt in het lichtgetorste

En vruchtbaar kapiteel der beide borsten:

En daarin gaan twee kleine rozen schuil.

                                       

En van haar mond het vochtige verlangen,

Vlezige vrucht, in bleekheid opgevangen,

Waarover ik-een tuinman op terrras-

                                                         

Ten halve buig en ademloos blijf hangen...

Maar waarom is dit in een lied te vangen

En waarom is een lied een droom van glas?

                                                      

                                    

                                    

Het is voor mij niet van belang dat het een sonnet over een vrouw is, voor mij is het onderscheid tussen man en vrouw in feite onbelangrijk.

Waar het om gáát is dat het over De Liefde spreekt.

De Wezenlijkheid van de Liefde in haar kracht en voorál in al haar onmacht.

...soms tegen beter weten in; -Een Diadeem voor een Geliefde, een Eerbetoon...-                                 

Voor Danny

                                                         

Wetend dat je woorden er zijn- gedachten:

een schutsluis die de tijd omspant in

een doorgaand geluid van vertrouwen

                                                   

al zie ik je slechts als een schim, in mijn blikveld

een toe-verlaat, een helpend hart

in opeengestapelde dagen van ongeloof

                                                      

om zoveel onmacht en ontoereikendheid

waar compassie tekort schiet in troost en dan

te weten dat jij ergens bent, kleine vrouw.

Evenals de bloemen die mij geschonken werden

                                             

-help me het 'vallend blad' van deze tulpen

te bewaren- ze zijn nog zo sterk

al lijken ze ál vallend uit het leven te

willen vallen. Het is niet zo;

                                                 

wees gerust ze kraken nog,

glanzend van levenslust

en hoop

fluistert hun kracht aan elke tijd voorbij

                                              

                     

Als een nomade

                                                      

het moet vreemd zijn, het bestaan

van een nomade terwijl je niet

vertrekt en nergens heen gaat

gepakt en gezakt

staan je woning en de tijd om je heen

klaar om af te reizen

                                                   

je zult niet gaan naar de verte

nee, je blijft hier, je kijkt

en je kijkt uit, om bij je ziel te blijven

en toch zit je bij de pakken neer

alsof je gaan zou, maar

iets van jou gaat heen, het is

                                                       

het nooit geweten afscheid de, stille trom

de slag van het hart dat anders klonk

dan je het hoorde en zag;

het verleden haalt zichzelf in en vertrekt

met veel rumoer naar de stilte

die blijven zal, stil - maar zachter                                        

1 januari 2010

Het is maar een dag als alle andere, een datum vandaag; en toch zijn we kennelijk zo met onze tijdmeting vergroeid geraakt dat het ons 'wat doet'.

Want dán hè, op 1 januari heb ik altijd het gevoel dat ik iets op moet schrijven, ik weet alleen nooit wát!

Want ik voel me veel te klein voor grote dingen, máár het is namelijk ook geen dag om over het weer te schrijven, of over wat er op tv was.

Van Tv programma's heb ik al allang geen verstand meer, krant heb ik opgezegd en de deur kom ik alleen uit om in vreugde mijn spaarzame zo dierbare Geliefden te ontmoeten, of om te praten met mensen die net als ik 'op zoek' zijn naar de essentie van het leven. Het internet brengt me soms bij zielsverwanten en daar legt zich dan de vreugde en dankbaarheid van de 'herkenning' in mijn hart neer en vindt er uitwisseling en ontmoeting plaats. Eigenlijk heb ik geen tijd om de tijd te doden gelukkig. Het weer interresseert me niet, want ik ben niet van plan mijn stemmingen door het weer te laten bepalen, al houd ik het meeste van de herfst.

Nee dus, waar ik over zal schrijven weet ik zoals elk jaar wederom niet. Maar gaan zitten, op een tijdstip dat me meestal 'overvalt', de pen in de hand het onbeschreven papier -de mysteriuze ontvanger- voor me. Het papier, in dit geval een block-note, dat net als ik, nog van niets weet; geperste vezels van lompen of van bomen. En ik, voor 90% of misschien wel meer bestaand uit water. Van mijn bewustzijn maar 10 of 15% mij 'enigzins' bekend. De pen, voornamelijk kunststof en een beetje inkt.

En het hoofd open zetten zodat het hart binnen kan komen. Waar gáát het om in 2010? Wat kwam er in het verleden allemaal langs mij heen, waardoor er een fundament is geslagen waar de toekomst op verder gaat.

De geheimen van de kaballah schieten me nu weer even te binnen. Het Shekinah, het Midden, het Altaar, de Adam, de Mens.

Het Sjechina -hebreeuws-  verwijst naar een woning, een plaats, hét 'nest'. Het kan ook het tabernakel (het innelijk heiligdom) zijn. Het verkeren in de nabijheid van het Shekinah maakt de verbinding met het Goddelijke principe gemakkelijker ervaarbaar. In de Talmoed is het Shekinah in de vorm van vreugde o.a. de inspiratiebron voor profeten en schrijvers.

In de Zohar, een bijna onleesbaar boek - gecodeerd en vol kaballistische geheimschrijverij-  heeft men het o.a. over de vrouw als Shekinah; de man die zonder zijn geliefde vrouw leeft, mist zijn ziel, daarom mag een man niet te lang van huis, want hij zou van koude en van zijn eigen verdriet omkomen. Zijn vrouw helpt hem zijn eigen innerlijke vrouw te herkennen en te vinden, zodat de man zijn eigen eenheid 'her'-vindt. Een zeer onpraktische en beslist geen eigentijdse of feministische gedachtegang.....anno 2010, in onze zgn. moderne wereld! Maar toch ook wel weer een 'lieve' en altruïstische gedachte...

Het oude mysterieonderricht van de Grote Meesters: een inmiddels - sinds de midden jaren 90- opgeheven mysterieschool, ooit afgesplitst uit de Rozenkruisers; Antahkarana -"de brug" door vleugels geslagen en met compassie geplaveid, leerde mij: "beoefen je intuïtie, maak dat je het ként en doorleeft", het zgn. gewone, de ruimte tussen twee lantarenpalen bijvoorbeeld, hoe die ruimte ánders zou zijn, ánders zou 'voelen', wanneer een lantarenpaal er niet zou staan, of hoe het licht tussen hen een afgeleide is van zichzelf en daar tóch ook schijnt en hoe dat mogelijk is.(Elektrotechniek, zul je mischien zeggen - postieve en negatieve krachten, trilling, wrijving...opwekking van hitte. Ja dat is waar, maar ook dáár liggen diepere en ondoorgrondelijker wetmatigheden aan ten grondslag.)   

Zie hoe mensen topjes zijn van de ijsberg, ogenschijnlijk los van elkaar, maar ondergronds onderling verbonden en te samen geworteld in het begrip "mensheid". Hoe we daar binnen broeders en zusters zijn, of we willen of niet en mét elkaar hebben te leven, want strijd levert niets dan armoe, pijn, eenzaamheid en terugval op en hoe ook dat weer doorwerkt door de hele gemeenschap. 

Nummerologie planning of toeval? Het jaar 2009 opgeteld =11, opgeteld =2:  de strijd, de Dualiteit en het één tegenover het ánder.

2010 opgeteld =3, de Synthese, het hoogste punt van de driehoek waarin de twee dualiteiten tegenover elkaar eindelijk samenkomen in een hoger ideaal, om een nieuwe 'eenheid' te vormen, een hogere gedachte waarin eenheid eindeloos veel meer is dan 1 plus 1 is 2.

De 3, oftewel 'de drie-eenheid', een driehoek met het 3-punt op de hemel gericht en zoekend naar het licht, waar de strijd tussen de basale krachten, de dualiteit is getransformeerd naar Licht tot bewustwording, evenwicht en inzicht.

Astrologie en het Lot, de vrije wil, die maar ten dele bestaat, want we zij zo vrij als we binnen onze eigen grenzen kúnnen zijn. Niemand is het gegeven buiten zichzelf te stappen. Vrijer zijn we niet, we zullen atijd gebonden blijven aan onszelf, dat is het lot dat we dragen; we zijn ons eigen lot, en daarbinnen zijn onze ervaringen 'in tendentie' geschreven. Het is het gereedschap dat we meekregen, onze psychische inhouden, onze lichamelijke constitutie,-onze levenskracht en gezondheid- en hun unieke onderlinge harmonie of disharmonie, af te lezen uit een horoscoop, maar nooit een dwingend gegeven. Want het staat ons vrij, het staat ons hélemaal vrij om daar mee om te  gaan zoals we willen, echter in de gereedschapskist die het leven ons meegaf, zitten misschien andere dingen dan we aanvankelijk dachten of hoopten, waardoor we later wellicht op onze schreden moeten terugkeren, naar waar onze talenten wérkelijk liggen. "Bakzeil halen", zeggen we dan, maar later zien we pas hoe we daarmee tóch thuis kwamen in ons eigen Hart.

"Follow your Bliss" zei Joseph Campbell (schrijver van o.a. 'De held met de duizend gezichten' en 'Mythen & Bewustzijn') eens. En dat is zo ontzettend noodzakelijk. Volg je hart en hoe vaak ontdekken we zo laat pas in ons leven, welk gereedschap we ook al weer hadden, waar ons hart zit, intussen zitten we al vol met butsen en blauwe plekken. De uiteindelijke rust te kennen, van dat éne, dat unieke, "minder is méér" de schoonheid van het kleine en het eenvoudige. Het is zo jammer -ook het tijdverlies- dat we daar vaak eerst oud voor moeten worden, voordat we ons aanvankelijk met veel tegenstribbelen 'neerleggen bij onszelf', om de rijkdom van het 'niet meer willen', en van het "nog wél mógen" te accepteren en te ontvangen. Dan pas wanneer onze botten oud zijn geworden, ons vlees verzwakt en onze uiterlijke schoonheid onherroepelijk is vergaan, dan zien we meestal pas de dieperliggende drijfveren en de waarde van de dingen. En hoe tragisch, dan hebben we nog maar een relatief korte tijd te gaan.

Weet je en dán is het van belang dat je wéét hoe het komt dat de ruimte tussen twee lantarenpalen toch belicht wordt, al zie je dáár geen lamp.

Het geheim is: Straling.

Dezelfde straling die we ook in onszelf hebben en die onze geliefden én onze eigen oude dag verwarmt en verlicht. Het komt vanuit onze jeugd, vanuit schoonheid en hoop, het schijnt nog na en het verwarmt nog steeds. Zo belangrijk is het om een goede jeugd te hebben, of dat aan onze kinderen te geven, waarin geen pijn wordt gedaan en waarin we als kind vrijelijk mogen 'ont'-wikkelen en zijn die we zijn. Hoewel het mij ook niet is gelukt, tot mijn spijt heb ik mijn kinderen en die van een ander ook veel leed gedaan. De weg door het leven heeft helaas nooit een glad wegdek.

In pijn en bekommernis zie ik de toekomstige armoede, wanneer ik soms jonge mensen in deze tijd achteloos het leven én het leven van anderen zie vertrappen en hoe ze zichzelf in grofheid en te ver doorgevoerde onverschilligheid of wat dan ook verliezen, want denk ik dan: wáár zullen zij het licht vandaan halen, wanneer ze oud zijn.

Ze zijn in hun jeugd al zo vreselijk stokoud en vreugdeloos.

Dan voel ik die pijn en dat verdriet en wilde ik stiekem en bijna brutaalweg, wel een beetje dat ik God was, om hen later te kunnen helpen, maar dat is onzin natuurlijk. Rudolf Steiner zegt ergens in zijn boek "Hoe verkrijgt men bewustzijn op hogere gebieden",  dat de prijs voor bewustwording bestaat uit een altijd durend overweldigend gevoel van "Weltschmerz" en dat daar géén genade voor bestaat, ánders dan, de medemens blijvend liefhebben en onvermoeibaar bijstaan. Het citaat kan ik nu even niet vinden zo snel.

Het wiel dat in beweging is gezet stop je niet meer, en wat je eenmaal beseft, kun je nooit meer vergeten.

Zie, laten we het getal 2 van 2009 achter ons laten, er is genoeg gestreden. Laten we de 3 van 2010 omhelzen en ons best doen, lief en zorgzaam zijn voor alle wezens om ons heen en zo onze hogere idealen werkelijk verwezenlijken. En beseffen hoe belangrijk het is hierin de méést Zuivere Ethiek te betrachten. Laten we zo veel mogelijk ten diepste -met vallen en opstaan- probéren Lief te hebben !

                              

En dan, zoals steeds, op 1 januari, wanneer de pen leeg is, het papier vol, en het hart vermoeid maar gehoord, dan is het tijd om alles te digitaliseren en op een weblog te zetten.

Achteraf denk ik dan: waarom wist ik aan het begin niet wat ik zou moeten schrijven?

Maar ik hoef ook niet alles te weten...deze gedachten waren ook maar wat persoonlijke 'aangroeisels'. Het voelt 'recht' maar het kan net zo goed scheefgroei zijn. Niemand kan het weten...

 

De laatste dag van 2009

Uit de bundel: "Geluk is gevaarlijk" -Dankzij de dingen-  door Rutger Kopland.

II: twee die niet terugkeerden... én I: twee die zij achter lieten.

                                  

Portret II

                        

Nu het daar zo ligt, zo in zichzelf

gekeerd, zo zichtbaar,

ik weet wel, je bent dat niet meer

maar wat moet ik,

het ligt daar en

ik heb het lief,

                                 

lief als nu, als een landschap in de winter

als het zich uiteindelijk laat zien

in die laatste ets

van zichzelf, wat weg moest

is weg.

                                  

In je gzicht geen gezicht meer, het is

wit als gras ergens daarbuiten

ingeslapen en bevroren met mist.

                                          

En de hand die vertelde dat je er was

is verdwenen in de hand die daar

ligt, en dat niet meer is.

                                    

                                          

Portret I

                                          

Hoe langer het duurt, hoe langer

je liefhebt, maar wat heb je

lief, het verandert

steeds meer in steeds meer

zichzelf, zozeer in zichzelf

dat het sterft.

                                          

Zo alleen zul je worden met liefde

als met een landschap

dat langzaam verwintert,

steeds meer in steeds meer

die ene ets

                                          

In je gzicht nog het gezicht

dat voelt hoe warm adem is

voor het afkoelt tot mist.

                                          

In je hand nog de hand die vertelt

dat je er bent, tot hij zich

terugtrekt in je hand.

                                          

                                          

Nobody at home

                                                            

daar zit je, het meisje uit de spiegel

een woord een zucht van de wind een voetstap

die niet komt, bedrijvigheid geen tijd om stil

te staan, loop door...loop door niet kijken

                                                    

haar gedachten in eenzaamheid geborgen

waar de stilte nog spreekt in het geluidloze

dat alles zegt, voor wie luistert voor wie

het nog ként- de verdrietigheid, het verwarde

                                                 

daar zit ze- je woont in de spiegel, niemand,

die het gelooft, want het leven is beslagen geraakt,

en het ijs vastgevroren -nobody at home-

zo lijkt het in het snelle vlug voorbijgaan

                                                             

de oude spiegel kent zichzelf en omhelst het meisje

in een rand van mededogen, want érgens ligt

de pijngrens nog buiten het gezichtsveld- wie

komt je halen; wanneer ga ik behoedzaam op weg