mrietje.web-log.nl

                            

Kyrie Eleison

                                       

                                          

Hoor.......de Hemel.

                                     

Achter de voordeur: links-om-los  

http://www.wilhelminabos.nl/home.html  Het bos als monument
"Een ere-monument voor mensen die aan kanker zijn overleden." 

                                          

Hoor.......de Hemel.

                                     

Achter de voordeur: links-om-los  

http://www.wilhelminabos.nl/home.html  Het bos als monument
"Een ere-monument voor mensen die aan kanker zijn overleden." 

Rijkdom

Zo heel onverwachts ging vanmiddag 'een lief lichtje aan', Loes stuurde mij een foto.

"..... een collage van mijn 3 vrouwtjes..."  zei ze er bij.

Sprakeloos staarde ik naar de foto:

haar 2 dochters Iris en Lisa

en haar moeder, (ik was daar ongeveer 2 jaar).

Loesepoes:  I melted.

Jan

Je moet me af en toe een beetje helpen Jan.

En ik weet dat je dat in ál je Grootste Liefde doet.

Je ként mijn hart, tot op de laatste seconde.

Al was het maar heel even...

het zélfde lot en met de ruggen tegen elkaar

dit 'ingehouden' lot, dit vreemde lot te ondergaan

de kijkrichting onbestemd en tegengesteld aan

dat hart, maar van het zelfde Woord; en onmiskenbaar

                                       

wat zal ik je zeggen van zo nabij, dat nooit

verdriet en vreugde zo dicht bijeen inéén gelegen

toch mijlenver, herkenbaar aan het tastend oog ontstegen. 

wie zal het weten, het liefste niet gegeven; misschien nooit

                                        

wanneer we oud en moe en stil en bijna blind gestreden zijn

en het aanzien met vermoeide droeve ogen en dat dan, in stille troost

berusting hand in hand ligt, een land nog langs de dunne lijn

                                                   

draaien we ons weer om en kijken naar elkander's leven

dat maar een oogwenk duurde en zoveel korter dan

het hart zou wensen, maar toch lang genoeg, nog...net heel éven

                                             

   

November

Vanmiddag liep ik wat doelloos rond in de stad en langs de rand, want ik 'moest' gewoon even naar buiten, vanwege wat ongrijpbaar maar toch heftig verdriet, dat nodig eens 'gelucht' zou moeten worden, maar ook omdat ik zo van November houd. Ik kan trouwens zomaar weken binnen blijven en geen mens zien, dat merk ik niet eens en dat is eigenlijk niet goed. Daar wordt ik a-sociaal van... "mea culpa - mea maxima culpa"

Omdat ik nooit ophoud met denken, ook niet bij zgn. afleiding, vond ik mezelf al suffend en slenterend weer terug, op een bankje naast het stadhuis; kijkend naar een prachtig beeld van Charles Henri (een Meppeler beeldwouwer) -hoe het beeld heet weet ik eigenlijk niet, het is in korte tijd al zo vergroeid met het plein dat dat ook niet uitmaakt. De vrouw balanceert boven het water -zichzelf létterlijk en figuurlijk bloot gegeven- door het leven of door de Liefde heen, in weer en wind...alsof ik het zelf zou kunnen zijn...

Voordat ik het wist maakte mijn telefoon een foto en schreef ik in mijn notietieboekje:

                   

                                                

NOVEMBER

                                                       

no, not almost back on that same old level,

only frightened like anyone, however

feeling this sorrow: not a stranger anymore

                                    

I cannot live in the sun this day

the light's are to violent;

for those tears, those thoughts

                                           

every peaceful word must be balanced

and meanwhile my heart 

-already so sad and heavy

                                  

glad that it is november

with soft clouds

and silk meadows

Wolkentaal

                                       

                                        

in het stille machteloos

in het zorgzame oeverloos

in het oeverloze machteloze

stuurloos -de angst

                                     

dat het niet overleeft

dat het de kracht niet bezit

dat het neervalt en op een dag

je woord daar dakloos ligt

                                                

geslagen de verbijstering

geslagen de sprakeloosheid

geslagen de sterveling 

tot snerpende eenzaamheid

                                             

daar in het vergane van ooit lief

daar in verlaten verwondering

daar in de verloren heelheid

daar waar ze niet meer leven

                                              

de zachtheid van ooit

hun jaren-oude-lief -zo ver heen 

voorbij de ooit aangenomen hand

zo verbeten in het vergeten

                                                   

-maar de angst in al mijn adem

dat je moe gestreden

struikelt in een zucht geweken

neergeslagen -te vaak

                                                

dat alle taal

uit de wolk zal vallen

de droom verlaat

voor alle-tijd

                                       

                                        

in het stille machteloos

in het zorgzame oeverloos

in het oeverloze machteloze

stuurloos -de angst

                                     

dat het niet overleeft

dat het de kracht niet bezit

dat het neervalt en op een dag

je woord daar dakloos ligt

                                                

geslagen de verbijstering

geslagen de sprakeloosheid

geslagen de sterveling 

tot snerpende eenzaamheid

                                             

daar in het vergane van ooit lief

daar in verlaten verwondering

daar in de verloren heelheid

daar waar ze niet meer leven

                                              

de zachtheid van ooit

hun jaren-oude-lief -zo ver heen 

voorbij de ooit aangenomen hand

zo verbeten in het vergeten

                                                   

-maar de angst in al mijn adem

dat je moe gestreden

struikelt in een zucht geweken

neergeslagen -te vaak

                                                

dat alle taal

uit de wolk zal vallen

de droom verlaat

voor alle-tijd

Van het vertrouwen en van de troost.

Een prachtig stukje vandaag op het weblog van Yvette zet me aan het denken:

http://feltingyoursoul.blogspot.com/2009/11/dharmakaya.html

Het kwam hierop neer: wat men ervaart als 'buiten' zichzelf is op hetzelfde moment binnen in ons. Dit stukje 'buiten mij' begon terstond 'in mij' tot leven te  komen...

Er is in wezen geen scheiding dacht ik, tussen binnen en buiten, het is niet meer dan een lankmoedig voorhangsel dat beweegt als een blad in de wind, en smelt als sneeuw voor de zon, daar waar ons hart geraakt wordt. In feite is alles 'Eenheid', dus is er ook niets éxpliciet van mij, al ben ik ímpliciet natuurlijk wel -more or less- mijn eigen zelfje, omdat ik ooit zo in deze wereld gestalte heb gekregen; hoewel, zelfs dat leven is in bruikleen, -en hopelijk in goed beheer- het wordt t.z.t. immers weer teruggegeven aan het Onbekende, vanwaar het ook tot ons kwam.

Het leven en de eeuwige jacht op het geluk...We denken altijd maar dat we nog zo nodig ergens naar toe moeten, of dat er iets is dat we heel speciaal in ons bezit moeten zien te krijgen om echt gelukkig te kunnen zijn. In 'óns bezit'... we omkleden het met redenen en kleuren het in met sluiers van verlangen of hebzucht en daarmee beroven we meteen het door ons zo geliefde object -door het in te lijven- van al zijn eigenheid.

Alleen al daardoor zal het ons nooit gelukkig maken, want geluk kun je niet annexeren als een -récht hébben op. Niemand heeft Het recht op geluk of -wat dan een logisch gevolg zou zijn- recht op ongeluk, dat hoeft ook niet, want het Geluk is er gewoon zoals ook onze ademhaling er is, of het bloed dat de nodige stoffen door ons lichaam vervoert. En zo vindt onze ziel ook altijd weer, in niet aflatende hoop naar vrede een weg om de goede kant op te kijken.

Ook daar, waar oorlog en verderf rondwaren zoekt de ziel nog naar het Licht.

Het geluk, de Steen der Wijzen....we zien hem niet, we zoeken vergeefs met grootse gedachten en fantasieën de verre horizon af, maar we zien het juweel in onze eigen hand niet. De Lotus aan onze voeten, men struikelt er over....duwt het minzaam opzij,  en ziet dus het geluk voor ongeluk of last aan... men vlucht weg en zoekt verder...eindeloos onophoudelijk verder.....en verder...raakt de weg kwijt, of men geeft het op en duikt het diepe meer van de verbittering in terwijl het geluk gewoon langszij ligt op fluisterafstand.

                                                         

Want wat een mens écht in zijn leven nodig heeft, dat is denk ik nooit ver weg, het is iets dat in alle zuiverheid in zijn leven hóórt en dus ook voorhanden is, want wat bij je hoort, dat komt vanzelf langszij, dat hoef je niet te zoeken, dat wordt je 'om niet' al in de buurt 'gegeven'. Het is de wet van de cohesie, van het 'verwante of bijna verwante', de aantrekking en het herkennen.

Je hoeft alleen maar te kijken naar datgene buiten jezelf om het in je zelf terug vinden.....waarvan zie je het meeste? De onrust of de vrede, de stilte van contemplatie of het avontuur...

Het kiezen dát is aan jou.

Meer kun je niet doen...dan meegaan met het één of meegaan met het ánder, steeds weer bij elke ademtocht leren én weten, wélke stappen je zet en wáárheen je dat uiteindelijk voert. Waar vind je voldoening en geluk en eenvoudige duurzame vrede en wáár liggen de onrust en het eigenbelang weer eens op de loer.

En wáár in God's naam wáár vind je de genezende krachten; de Barmhartigheid en de Troost?

Kijk eens wat dichterbij om je heen, analyseer waar de liefde en vrede zich bevinden; buíten en dus ook binnen in jezelf en houd dátgene in volle dankbaarheid dichtbij waar je je het prettigst bij voelt.

De wereld waar je naar op zoek bent, die vind je bijna altijd  -zolang je het pad waarlangs je hart gedijt, maar niet uit het oog verliest-, dacht ik tot slot.

Maar ik kan er net zo goed naast zitten.

                                             

                            

 

Dank je wel Yvette, je bracht me weer een stukje vrede in het 'stilleven' van mijn leven.

Beschutting

 

Zachter is de tijd gaan liggen, met de wind mee

die eerst nog aanwakkerde in hersengespinsel,

maar zich later in een onbewaakt moment

moe, uitgeput en in scherven gewonnen gaf

                                                                  

Waar het liefdevoller is dat mijn voetstappen

in tegengestelde richting gaan

aan waartoe hart en ziel, zo stil gelegen zijn,

geef ik mij aan de wind mee in de luwte

                                                             

Er is nog wel wat licht te vinden, een kaart;

'alleen je naam is genoeg' -Woord van beschutting.

de helft volstaat om het gehéél te kennen,

-hoe behoedzaam kan ik zijn.

                                                          

                                                             

                                       

Foto: De beek langs de Helmersstraat te Hengelo(ov) Van mijn vijfde tot mijn elfde jaar huppelde ik iedere dag 4 keer langs deze beek. -van huis naar school en weer terug-

'Een argeloos kind in eigen paradijs'....... hoewel door het leven verwond, heb ik tot op de dag van vandaag geweigerd deze tére argeloosheid ooít te verliezen...en het geruis van de weemoed neem ik maar voor Lief.

Allerzielen.

Jij die me leerde waardig te leven,

waardoor ik jou mocht helpen waardig te sterven.

Dag Jan lieve Jan, in zoveel dankbaarheid en vrede.

                                                

                                             

                                                

Allerzielen 2009: Dominicanenklooster-kerk Zwolle 19.00 uur   

Dagen in een vreemd, maar tóch mooi licht.

Vreemd -licht- bescheen de dagen in verloren vrede.

Verdriet dat geruisloos gedragen waakte

in het harnas van onlangs gebroken woorden.

De scherven nog in de kom van mijn hand, 

geliefkoosd en beweend, het hart zo angstig en zo stil

                                                                        

Bijeen zong men op een -vrijdag: "God kom mij te hulp

en haast U mij te helpen". Ik, die altijd dacht

het wel alleen te kunnen...: zong mee op zoek naar troost, 

verbannen uit een goudeerlijk landschap zonder omwegen,

waar zuiverheid woont mijn vriend, barmhartigheid en kracht.

                                                                     

Plotsklaps-zaterdagavond op het dak: Maskers in de waan van Halloween,

het feest van dwaze capriolen en een échte Prinses; een -vriendin

gelach, gedans, en plastic spinnen badend in zoveel rode wijn

"We zijn dichtbij", riep ze. -Lief sprookjeskind, zo eenzaam

en zo verlaten..., angstig langs grote wegen. "Já !" zei mijn hart.

                                                                                    

Onwetendheid sliep treurig een zwijgend gat in de -zondag,

de scherven ongewijzigd, maar behoedzamer gedragen

en iemand uit een ander land stuurde mij haar zelfportret

vanonder een boom, op foto, beiden zo sterk

Veel liefs uit Frankrijk...veel liefs.....

                                                                

Een zonloze zondag met het zachtste tere licht van donkere herfst

van onbeweeglijk blad met nog steeds wat hoop op leven.

Dan, als de deurbel gaat staan ze daar als afgesproken

de familie, de al zo lang gekende en geliefde verwanten

maar...zo lévend in mijn hart waren het: -De goede Vrienden-

                                                               

Hoe vreemd in korte tijd dit licht van vele dingen, van vele sferen

en hoe angstig onderwijl mijn hart nog steeds gedoemd,

de scherven dragend, van wat ik zelf in árgeloze warmte brak,

van wat eens héél was en wellicht -geneest in het licht van stilte

van mededogen én van wat liefheid heet.

                                                

"Haast U mij te helpen..." zong ik 

                                                                                    

                     

 

In het oog van de storm

 

                                    

In grijs fluweel sloop de even grijze dag ten einde

op lager dan ooghoogte zocht ik de horizon af

luisterend, naar geruis van verder weg of dichterbij;

                                                

gaf me aan mezelf prijs, in het grauwe licht van gebrokenheid

telkens, bang telkens bevend, maar genadeloos télkens

stervend, aan mijzelf kwam ik mij tegen, liep ik weg...

                                             

huiverde in groeiend inzicht, rilde van de kou, vluchtte

en keerde trefzéker weer. In het oog van de storm lag de wind stil;

aan dode voeten gebonden reikten handen omhoog naar leven

                                              

tot de wind- onmiskenbaar bewoog en Woorden meevoerde

naar hun bestemming- "Laat het zo" riep iemand nog vanuit de verte

en het fluweel sloot zich záchter dan ik had gedacht-